Dit was precies wat ze voor ogen had.
Yvette had gelijk, dit was een plek vol inspiratie, vol verhalen.
Hier ging het lukken.
Haar babyblauw gemanicuurde nagel tikte ongeduldig op het marmeren aanrechtblad.
De diepzwarte Jura bromde zonder enige haast haar latte in de glazen beker.
Even later zat ze op de chromen barkruk aan het kookeiland. Een beetje onhandig trok ze aan haar chiffon broek van Zara. De leren bekleding van de kruk was wel erg glad.
Ze nipte van haar koffie en staarde uit het raam. Ontelbare tinten groen schilderden een sprookjesachtig landschap. Een late witte vlinder landde op de stokrozenstruik onder het keukenraam.
Nu moest het komen. Die prachtige volzinnen. Mysterieuze erotiek, vermengd met nostalgische eenvoud.
Niets.
Een diepe zucht ontsnapte aan haar indrukwekkende boezem.
Ze hupte van de kruk af en liep resoluut naar de speciaal ingerichte schrijfkamer.
Twee wanden waren volledig bezet met boekenkasten die tot aan het plafond reikten.
Tegen de derde wand stond, onder een enorm kamerbreed raam, een indrukwekkend schrijfbureau.
Donkerbruin, met laadjes en groen vilt. Het zag eruit alsof Hemingway en Shakespeare hier beiden hadden gezeten.
Een ouderwetse schrijfmachine stond op een barokachtig tafeltje naast het bureau.
Ter inspiratie, besefte ze, terwijl ze haar laptop openklapte en eerbiedig plaatsnam op de ouderwetse bureaustoel.
Jawel, plaatsnam! Want op zo’n stoel ga je natuurlijk niet gewoon ‘zitten’!
Ze zakte diep weg in de groenleren zitting.
O, wacht, hij was verstelbaar…
Daar zat ze dan. Helemaal klaar voor het grote avontuur dat ‘een boek schrijven’ heet.
Vorig jaar was het niet gelukt. Dat had echt niet aan haar gelegen, hoor, maar een tent, regen en de natuur waren gewoon geen garantie voor inspiratie.
De rest van haar vakantie had ze besteed aan noodzakelijke zaken die tijdens werkdagen en weekenden nu eenmaal niet afgehandeld konden worden.
Zo had ze haar garderobe eens goed onder de loep genomen.
Een auteur heeft nu eenmaal een andere kledingstijl dan een senior insurance agent. Het meeste was al zeker een jaar oud, dus dat kon alleen maar naar de lokale kledingcontainer. Drie dozen had ze bij de kringloop gebracht, al vroeg ze zich af of iemand haar Chanelletje van vorig seizoen nog wel wilde hebben.
De derde logeerkamer had ze laten stylen tot een moderne schrijfkamer. Ze had zelfs drie boekenkasten. Toen de styliste vroeg welke boeken erin moesten, had ze even verbaasd haar keurig geëpileerde wenkbrauwen opgetrokken.
De kamer was in aardetinten gestyled, dus de boeken moesten daarbij passen, toch?
De styliste had even geslikt en toen gehoorzaam geknikt. De klant was immers koning.
Het was nog een hele toer geweest, maar uiteindelijk had ze alle drie de kasten kunnen vullen met boeken in verschillende kleuren, van wit tot donkerbruin.
Tot slot had ze Netflix doorzocht op boekverfilmingen.
Vervolgens had ze ze alle vijf bekeken.
Nu wist ze in elk geval hoe een boek opgebouwd moest worden en wat erin moest om het spannend te maken.
En toen was de vakantie weer voorbij en moest ze zich opnieuw storten in het burgerleven dat ‘werken’ heet.
O, wat verlangde ze naar het moment waarop ze eindelijk aan haar boek kon beginnen.
Ze had natuurlijk al een uitgever uitgezocht. Nou ja, ze twijfelde nog tussen Penguin Random House en Bloomsbury.
Zelfs haar ontslagbrief stond al klaar op haar laptop.
Het linkje dat Yvette haar gestuurd had, had haar naar een idyllisch huisje geleid.
Een soort Engelse cottage met een ruime eetkeuken, een knusse woonkamer met open haard en een slaapkamer met ensuitebadkamer.
Buiten was een beschut terras met hottub en sauna.
Elke ochtend konden verse broodjes, maaltijden en andere boodschappen bezorgd worden en twee keer per week kwam er een schoonmaakster.
Dat was ideaal, want dan kon ze zich volledig richten op het creatieve proces.
En nu was ze hier. Haar vingers zweefden boven het toetsenbord van haar MacBook.
Hoe werkte dat nou eigenlijk? Werd er iets van haar verwacht?
Wanneer zou het beginnen?
Haar blik dwaalde af naar het natuurpanorama.
Ach, een eekhoorntje!
De kraaloogjes keken nieuwsgierig terug. Een beetje brutaal hield het beestje zijn kopje scheef en sprong het op de vensterbank.
Geschrokken duwde ze tegen het bureau en de stoel schoot achteruit.
Die schattige eekhoorn was wild!
Op haar roomwitte chiffon broek ontstond binnen een mum van tijd een grote natte vlek.
Ze sprong overeind en klapte de laptop dicht.
Verdikke! Weg inspiratie!
Ze bekeek zichzelf in de grote spiegel van de ensuitebadkamer. De broek was niet meer te redden. Vandaag tenminste niet.
Gelukkig had ze voor iedere dag twee complete outfits meegenomen. Je wist tenslotte nooit welke stemming het creatieve proces met zich meebracht.
Na enig twijfelen koos ze voor de soepel vallende linnen broek in zandkleur, met een roomwitte blouse en een losjes om haar schouders gedrapeerd vest. Landelijk, maar stijlvol. Alsof ze ieder moment door een fotograaf betrapt kon worden terwijl ze diep in gedachten door een korenveld liep.
Toen ze weer beneden kwam, was het inmiddels lunchtijd.
Schrijven maakte hongerig.
Ze opende de enorme koelkast. Gisteravond had de bezorgdienst alles keurig ingeruimd. Op ooghoogte stonden glazen bakjes met salades, vers fruit, gerookte zalm en Franse kaasjes. In het onderste vak lagen drie flessen champagne.
Ze koos de salade met geitenkaas, vijgen en gekaramelliseerde walnoten en zette het bakje op het marmeren aanrechtblad.
Het zag er prachtig uit, maar eten uit een plastic bakje paste niet bij deze omgeving.
Daarom schepte ze de salade over op een handgemaakt aardewerken bord, drapeerde er nog wat rucola omheen en legde een linnen servet naast haar bestek. Daarna maakte ze een foto.
Hmm, zo was het licht niet perfect.
Ze schoof het bord dichter naar het raam, zette haar zonnebril ernaast en legde een gesloten boek op de hoek van de tafel. Dat gaf de foto precies de juiste uitstraling.
Schrijverslunch, typte ze.
Ze voegde een ganzenveer, een stapel boeken en een hartje toe en plaatste de foto op Instagram.
Nog voordat ze de eerste hap had genomen, waren er drie likes. Eén van Yvette, één van haar nagelstyliste en één van een man die haar al maanden probeerde te interesseren voor een investering in crypto.
Ze at langzaam en keek ondertussen naar buiten. De eekhoorn was verdwenen. Waarschijnlijk had hij begrepen dat hij hier niet welkom was.
Na de lunch probeerde ze het opnieuw.
Ze opende haar laptop en staarde naar het lege document. De cursor knipperde uitdagend.
Ze sloot haar ogen en probeerde haar hoofdpersoon voor zich te zien. Een jonge vrouw, natuurlijk. Mooi, maar zonder het zelf te weten. Met lang haar dat altijd precies op het juiste moment door de wind werd opgetild.
Ze had iets ergs meegemaakt, maar wat precies moest later blijken. Ze was natuurlijk van eenvoudige komaf.
Er moest ook een man komen. Lang, donker en mysterieus. Rijk, maar niet opschepperig. Beschadigd door het leven en toch emotioneel beschikbaar.
Ze gaapte en keek op de klok.
Kwart over twee.
Misschien kwam inspiratie niet terwijl je erop zat te wachten.
Yvette had eens verteld dat de beste ideeën tijdens het wandelen ontstonden. Of onder de douche. Maar ze had vanmorgen al gedoucht en haar haar zat nu eindelijk goed.
Wandelen dus.
Bij de voordeur stond een mand met wollen dekens, paraplu’s en wandelkaarten. Ze koos de kortste route, een rondwandeling van drieënhalve kilometer. Dat klonk overzichtelijk.
Ze trok haar nieuwe sneakers aan, deed een zijden sjaaltje om en stopte haar telefoon in het kleine leren rugtasje dat ze speciaal voor deze vakantie had gekocht.
Buiten rook het naar gras en aarde.
Echte aarde, niet de geurkaars ‘Forest Retreat’ die thuis in haar schrijfkamer stond.
Het pad liep langs een weiland en verdween daarna tussen de bomen. Ze wandelde rustig, zodat ze voldoende gelegenheid had om om zich heen te kijken. Schrijvers observeerden immers. Ze zag een kromme boom, een paarse bloem en iets bruins dat tussen de varens wegdook.
Bij de kromme boom bleef ze staan.
De grillige takken strekten zich uit naar de hemel als…
Als wat?
Wanhopige armen?
De benige vingers van een oude heks?
Nah…
Ze pakte haar telefoon om een notitie te maken, maar zag dat haar foto inmiddels elf likes had.
Ze antwoordde met drie hartjes en een boek.
Toen voelde ze iets prikken in haar nek.
Ze sloeg met haar hand en hoorde vlak bij haar oor een hoog gezoem. Een mug. Er landde er nog een op haar pols. Opeens leken ze overal te zitten. Rond haar hoofd, langs haar benen en onder de mouw van haar blouse.
Ze versnelde haar pas en maaide met haar handen door de lucht.
Het idyllische bospad bleek bovendien vol kuilen, uitstekende wortels en laaghangende takken te liggen. Haar nieuwe sneakers zakten weg in de modder.
Toen klonk er geritsel in de struiken.
Ze bleef stokstijf staan.
‘Hallo?’
Ja hoor, alsof een wild dier beleefd zou antwoorden.
Het geritsel kwam dichterbij. Takjes kraakten. Bladeren bewogen.
Ze dacht aan wolven. Die waren tegenwoordig toch overal?
Misschien was dit precies het moment waarop haar creatieve verblijf veranderde in een waargebeurd misdaaddrama.
Een donkerbruin konijn sprong uit de struiken, stak het pad over en verdween aan de andere kant.
Ze slaakte een kreet en greep dramatisch naar haar borst. Haar ademhaling versnelde. Ze leek wel een hijgend hertje. Ach, dat paste dan wel weer in deze scène, toch?
Een eindje verderop splitste het pad zich. Volgens de wandelkaart moest ze links, maar ze kon zich niet herinneren dat er een splitsing op stond. Ze probeerde de kaart op haar telefoon te openen, maar had geen bereik.
Natuurlijk.
Ze koos rechts, liep tien minuten verder en kwam opnieuw langs de kromme boom.
Of een andere kromme boom. In een bos leek alles op elkaar.
De lucht werd donkerder. In de verte klonk een langgerekte, klagende roep.
Oehoe. Was het wel in de verte? Hoe ver was de verte eigenlijk?
Ze keek omhoog. Er bewoog iets tussen de takken.
Oehoe.
Een uil.
Vast heel bijzonder, maar op dat moment vond ze er weinig inspirerends aan. Het dier klonk alsof het haar waarschuwde dat ze hier nooit meer levend uit zou komen.
Ze draaide zich om, struikelde over een boomwortel en wist zich nog net aan een tak vast te grijpen. Haar handpalm schuurde langs de bast en haar zandkleurige broek had ondefinieerbare groene en bruine vlekken.
Toen ze eindelijk het huisje terugvond, begon het te regenen.
Ze rende de laatste meters, gooide de deur achter zich dicht en leunde er hijgend tegenaan.
Haar haar plakte aan haar voorhoofd, haar blouse zat scheef en haar schoenen hadden dezelfde kleur als het bospad. En waar was dat leuke sjaaltje?
De natuur had opnieuw bewezen geen enkele garantie voor inspiratie te zijn.
Ze schonk zichzelf een glas wijn in en bestelde via de service-app een maaltijd. Boeuf bourguignon met aardappelpuree en haricots verts. Daar had ze na deze ontberingen wel recht op.
De maaltijd werd een uur later bezorgd door een vriendelijke jongeman die vroeg of ze een fijne dag had gehad.
Ze besloot geen fooi te geven.
Na het eten nam ze een lang bad. Daarna trok ze haar satijnen pyjama aan, kroop in het enorme bed en zette de televisie aan.
Ze koos een verfilming van een roman die ze nog niet kende. Puur uit professioneel oogpunt, natuurlijk.
Halverwege viel ze in slaap.
De volgende ochtend werd ze wakker van vogelgeluiden.
Even wist ze niet waar ze was.
Toen zag ze de balken aan het plafond, het linnengoed van Egyptisch katoen en de openslaande deuren naar het terras.
Ah ja!
Ze rekte zich uit. Vandaag zou het gebeuren. Ze voelde het.
Om negen uur werd haar ontbijt bezorgd. Een rieten mand vol warme croissants, versgebakken broodjes, roomboter, drie soorten jam, gekookte eitjes, yoghurt, granola, aardbeien en een karaf versgeperst sinaasappelsap.
Ze dekte de tafel op het overdekte terras en goot verse havermelk in de Jura.
De ochtendzon viel over het witte tafellaken. In de verte lag een lichte nevel boven het weiland.
Dit was het leven waarvoor ze bestemd was.
Ze maakte vier foto’s, koos de mooiste en plaatste die met de tekst:
Fuel for creativity.
Na het ontbijt ging ze rechtstreeks naar de schrijfkamer. Geen uitstel meer. Geen eekhoorns, wandelingen of sociale media.
Ze ging zitten en klapte de laptop weer open.
Na tien minuten stond ze op en begon ze met haar handen op haar rug door de kamer te lopen.
Van het raam naar het bureau, van het bureau naar de boekenkasten en weer terug.
Grote schrijvers liepen vast ook zo door hun werkkamer wanneer ze nadachten.
Misschien was dat zelfs een essentieel onderdeel van het creatieve proces.
Haar blik gleed langs de boeken.
Charles Dickens.
Virginia Woolf.
Jane Austen.
William Shakespeare.
Ernest Hemingway.
Gebonden ruggen, gouden letters en papier dat al oud rook, hoewel de meeste exemplaren waarschijnlijk nog nooit waren opengeslagen.
Ze trok een boek uit de kast.
Tolstoj.
Het was dik. Onvoorstelbaar dik.
Ze bladerde erdoorheen en zag alleen maar kleine letters. Geen witregels, nauwelijks dialogen en nergens een foto.
Ze schoof het snel terug.
Daarnaast stond Agatha Christie, gevolgd door Oscar Wilde, Dan Brown en de gezusters Brontë. Daaronder vond ze Stephen King, Marcel Proust, J.K. Rowling en een dun boekje van Franz Kafka.
Ze deed een stap achteruit.
Er klopte iets niet.
Pas toen ze haar hoofd een beetje scheef hield, zag ze het.
Alle kleuren stonden door elkaar.
Een crèmekleurig boek stond tussen donkerbruin en roestbruin. Een bijna zwarte kaft was naast beige gezet en verderop stond zelfs een roodbruine rug tussen twee witte boeken.
Wie had dit gedaan?
Thuis had de styliste daar uren werk aan gehad. Van licht naar donker, van zand naar taupe en van cognac naar chocoladebruin. Zo hoorde een boekenkast eruit te zien.
Ze trok nog een boek uit de kast.
Shakespeare.
Ze bekeek zijn portret op de achterflap. Hij zag eruit alsof hij al heel lang niet meer op vakantie was geweest.
Hoe had die man al die toneelstukken en gedichten kunnen schrijven zonder laptop, internet of een professioneel ingerichte schrijfkamer? Waarschijnlijk had hij niet eens een Jura gehad.
Ze zette Shakespeare naast Hemingway en keek naar de namen op de ruggen.
Hadden al deze mensen hun boeken werkelijk zelf geschreven?
Allemaal?
Ze ging achter haar laptop zitten en opende Google.
Schreven beroemde auteurs hun boeken zelf?
De zoekresultaten gaven geen duidelijk antwoord. Ze probeerde het opnieuw.
Iemand anders een boek laten schrijven.
Dit keer verscheen er meteen een woord dat ze niet kende.
Ghostwriter.
Ze klikte.
Een ghostwriter schreef boeken, artikelen, toespraken en levensverhalen voor iemand anders, terwijl de naam van de opdrachtgever op de omslag kwam te staan.
Ze ging rechterop zitten.
Dus dat bestond gewoon.
Ze las verder. Bekende artiesten, zakenmensen en influencers maakten er regelmatig gebruik van. Soms leverde je alleen het idee aan. Of een paar gesprekken. De ghostwriter deed de rest.
Dat was eigenlijk heel logisch. Een architect met een briljant ontwerp metselde tenslotte ook niet zelf zijn huis. Een modeontwerper naaide niet iedere jurk en een directeur zette ook niet zelf de koffie.
Waarom zou een auteur dan alle woorden zelf moeten typen?
Ze keek naar haar laptop.
Het idee was er al. Een jonge, beeldschone vrouw met een geheim. Een lange, donkere man met een beschadigd verleden. Een landhuis. Een maan. Nostalgische eenvoud en mysterieuze erotiek.
Het boek zat volledig in haar hoofd.
Alleen de zinnen nog niet.
Maar daar waren dus mensen voor.
Ze vond tientallen websites van mensen die beloofden haar verhaal in haar eigen stem te schrijven.
Dat was precies wat ze nodig had.
Ze stuurde drie van hen een bericht en sloot daarna tevreden haar laptop.
Het moeilijkste deel was gedaan.
Ze liep naar de koelkast, haalde een fles champagne uit het onderste vak en zette de hottub aan. Daarna stuurde ze Yvette een bericht.
‘De grote lijn staat. Nu begint het echte werk.’
En dat echte werk zou ze delegeren.
Een auteur moest haar energie tenslotte bewaren voor de belangrijke dingen: interviews, boekpresentaties, signeersessies en de keuze van de foto op de achterflap.
Ze schonk de champagne in, trok haar badjas aan en liep naar buiten.
Het water in de hottub dampte uitnodigend in de ochtendzon. In de verte huppelde een eekhoorn over het gras. Ze hief haar glas naar het dier.
‘Proost.’
Klik hier om een tekst te typen.
Reactie plaatsen
Reacties
Geweldig 🤩