Ghostwriter ( deel 3 van drieluik)

Gepubliceerd op 5 september 2026 om 21:31

 

 

De roze rolkoffer ratelde moeizaam door het grind.

Ze zuchtte even.

Hoelang is dit van God en Gucci verlaten pad eigenlijk? Voor haar gevoel liep ze al een kwartier. Die verhipte taxichauffeur had geweigerd haar naar het kasteel te brengen.

‘Nee mevrouwtje, daar mogen we niet komen.’

Verbaasd had ze haar wenkbrauwen opgetrokken.

‘Maar, mijn beste man, waarom niet?’ Ze had haar best gedaan zo literair mogelijk te klinken.

De chauffeur had even aan de drie haren onder zijn pet gekrabd.

‘Tja, dat weten we ook niet, maar we mogen dat pad gewoon niet op. Misschien kunt u het de eigenaar vragen?’

Ze had kort geknikt.

Dat zou ze zeker doen, want haar hakken waren niet gemaakt om door grind te lopen. Sterker nog, ze waren helemaal niet om te lopen, maar om bevallig in een luxe oude chesterfield te zitten. Ze nam tenminste aan dat dat het soort meubilair was in een kasteel als dit.

Ze stond even stil. En daar, tussen de bomen, doemde het kasteel op.

Even was ze teleurgesteld. Het was een beetje verwaarloosd, niet echt het sprankelende Bridgerton-achtige tafereel uit de folder.

Nou ja, dat waren natuurlijk foto’s van de beginperiode geweest. Het kasteel was ouder geworden. Ze vond dat een logische verklaring en stapte moedig verder.

Ze passeerde een klein meertje met witte zwanen en een hele rij rozenstruiken.

En toen stond ze voor een allercharmantst bordes met prachtige bloempotten aan weerszijden.

Enorme dubbele deuren met een bronzen deurklopper in de vorm van een leeuw torenden boven haar uit.

Ze haalde diep adem en trok haar koffer het bordes op.

Er was geen bel, dus liet ze de zware deurklopper twee keer tegen de deur vallen.

De deur zwaaide open. Voor haar stond een man die regelrecht uit een Jane Austen-boek leek te zijn weggelopen. Een kaarsrechte rug, grijs vest onder een zwart jasje en een gezicht waarop zelfs een glimlach waarschijnlijk eerst toestemming moest vragen.

‘Mevrouw.’

Hij maakte een kleine buiging en nam haar koffer over.

Ze stapte over de drempel en bleef staan. De enorme hal reikte tot aan de eerste verdieping, waar een houten balustrade langs drie zijden liep. Een brede trap verdween met een sierlijke bocht naar boven. Tegen de wanden hingen donkere schilderijen in zware gouden lijsten en ergens tikte een klok, als de hartslag van het huis.

De man liep inmiddels met haar roze koffer richting de trap.

Ze haastte zich hem te volgen.

Met een verbazingwekkende snelheid beklom mr. Hudson (zo had ze hem inmiddels maar gedoopt) de enorme trap.

Een enorme gang met zeker vijftien deuren liep halfrond. Hij zwaaide een van die deuren open en maakte wederom een kleine buiging.

‘Uw kamer, mevrouw.’

Voor de butler van een ghostwriter beschikte de man over een zeer geringe woordenschat, bedacht ze ineens, terwijl ze de kamer inliep.

De deur sloot krakend en piepend achter haar.

Het eerste wat ze zag was een enorm hemelbed. Verder een ouderwets bureau, een loungebank met fauteuils en een enorme boekenkast. Jawel! Chesterfield! Ze liet zich zakken in het groene leer.

Niet helemaal haar kleur, maar dit hoorde erbij, wist ze.

Ontberingen en afzien, dat was het leven van een schrijver!

Het kleine koelkastje was gevuld met hartige snacks, water en sapjes.Dat viel weer mee!

 

Eerst maar uitpakken. Ze had wat avondjurken meegenomen voor de stijlvolle diners en soupers die ze ongetwijfeld met haar gastheer zou nuttigen. Gelukkig stond er een enorme kledingkast en kon ze alles kwijt. Haar ensembles voor overdag waren eenvoudig maar elegant.

Trots zette ze haar bijna platte pumps in de kast. Ze zouden per slot van rekening wel lange wandelingen gaan maken en zo geïnspireerd raken om haar verhaal op papier te zetten.

Ze hoorde de klok vijf slagen slaan.

Hoe laat zou het diner zijn?

Voorzichtig opende ze de deur.

Het enige geluid dat ze hoorde was dat van haar eigen hakken op de houten vloer.

Ze besloot op zoek te gaan naar de butler. Ze had nog geen drie stappen gedaan toen ineens de butler uit een van de kamers kwam.

‘Mevrouw?’

‘Uh… hoe laat is het diner?’ Ze verfoeide haar gestamel. Wat moest die man wel niet denken!

De man dacht blijkbaar niets en nodigde haar met een armgebaar uit terug naar haar kamer. Daar wees hij op een soort touw bij de deur.

‘Als mevrouw iets belieft, mag mevrouw bellen.’

Oh. Nou. Ok. Tja. Een schellenkoord, toch? Daar had ze over gehoord. Nou ja, gezien, in die serie waar blijkbaar deze butler in gespeeld had.

‘Maar wanneer zie ik, uh, de ghostwriter?’

Er brak een half glimlachje door op het leeftijdsloze gezicht van de butler.

‘U zult meneer zien wanneer het daar tijd voor is. Tot die tijd kunt u zelf vast beginnen.’ Hij wees op het bureau.

Ze draaide zich om naar het bureau en hoorde de deur weer dichtgaan.

Zelf vast beginnen.

Dat was ongeveer hetzelfde als in een restaurant te horen krijgen dat de kok later wel kwam en dat je intussen zelf de aardappelen kon schillen.

Ze liep naar het raam. Beneden gleed een van de zwanen statig over het water. Aan de overkant van het meer verdwenen de laatste zonnestralen tussen de bomen.

Ze moest toegeven dat het er prachtig uitzag. Misschien was dit ook onderdeel van zijn werkwijze. Eerst tot rust komen, de omgeving op je in laten werken, je gedachten ordenen. Zoiets had ze vast weleens ergens gelezen, of gehoord.

Ze zette haar laptop op het antieke bureau en schoof de stoel naar achteren. Het ding kraakte vervaarlijk toen ze ging zitten.

Hoofdstuk 1

Ze keek er even naar. Nee. Dat was het niet.

Een halfuurtje later knikte ze tevreden naar het document.

Hoofdstuk 1

Dat leek er meer op!

Ze had Times New Roman altijd al een lelijk lettertype gevonden. Dit was veel sierlijker en eleganter.

Hè, ze kreeg honger van dat schrijven.

Zou ze…?

Tja, mr. Hudson had het gezegd.

Aarzelend trok ze aan het touw. Nee, schellenkoord, laten we wel in stijl blijven!

Met een middeleeuws gekraak zwaaide de deur open.

‘Mevrouw?’

‘Ja, ik, uh… wanneer is het diner?’ Ze probeerde zo voornaam mogelijk te klinken, maar struikelde onzeker over haar woorden.

‘Ik zal een blad naar boven laten brengen.’

Dat was niet helemaal wat ze voor ogen had.

‘Ik ging ervan uit dat ik het diner met uw werkgever zou gebruiken?’

Ze hoopte licht hooghartig te klinken.

‘Meneer is uit,’ was het korte antwoord.

Ze zuchtte even.

Fraai was dat. Een vermogen had ze betaald voor deze week. En nu was ‘meneer’ er niet eens.

Ze draaide zich om en liep terug naar het raam.

Hudson verliet de kamer bijna geruisloos.

Niet veel later werd er zacht geklopt.

‘Binnen!’

Een jonge vrouw liep met een volgeladen blad de kamer in. Haar mutsje wedijverde met haar schort om witheid. Beiden stijf gesteven en kraakhelder.

Ze zette het blad op de salontafel.

‘Mevrouw? Kan ik verder nog iets voor u doen?’

De geur van zalm en kruidenboter dreef de kamer in.

Ze besloot het erop te wagen.

‘Weet jij misschien wanneer meneer thuiskomt?’

Het dienstertje schrok even, maar herstelde zich meteen.

‘Daar kan ik u niet over informeren, mevrouw. Dat weet alleen meneer Peeters.’

‘En wie is meneer Peeters dan?’ Ze zou nu niet opgeven!

Het meisje trok haar borstelige wenkbrauwen op.

‘De butler, mevrouw!’

Ah! Niet Hudson dus! Wist ze dat ook weer, mooi.

Het leek wel of zij in een historische mysteryroman terecht was gekomen!

‘Goed, dank je wel, je kunt gaan hoor,’ antwoordde ze echter koeltjes.

Even overwoog ze een fooi te geven, maar bedacht toen dat dat ‘not done’ was in dit soort kringen.

Ze zette zich op de chesterfield en tilde de deksels op.

Pompoensoep, gegrilde zalm, asperges, halve krieltjes, salade en een soort citroenbavarois met vers fruit.

Nou, over het eten kon ze niet klagen!

Ze merkte dat ze echt trek had en alle schalen gingen leeg.

Nu zou ze wel koffie lusten.

Met meer overtuiging dan eerder trok ze opnieuw aan het antieke koord.

Verbazingwekkend snel stond wederom dezelfde dienstbode in de deuropening.

‘Je mag afruimen.’ Ze wees op de lege schalen. ‘En ik zou graag een latte willen, met havermelk.’

Het meisje werd zichtbaar nerveus en keek schichtig naar de deur.

‘Ik weet niet of we dat hebben, mevrouw,’ fluisterde het arme kind bijna.

‘Gewone melk?’

Opgelucht knikte het meisje.

‘Ik ben direct terug, mevrouw.’

Met het blad liep ze geroutineerd de deur uit.

En inderdaad was ze snel terug met een nieuw blad met daarop een potje koffie en een kannetje warme melk.

Geen latte. Geen havermelk.

Ze bedacht wat ze hierover kon schrijven op Yelp.

Met haar koffie-verkeerd, die ze alleen in ab-so-lute noodgevallen dronk, en dan sowieso met havermelk, plofte ze neer op de bureaustoel.

En toen zag ze het.

Onder de sierlijke letters van Hoofdstuk 1.

In hoekig Times New Roman.

Lady Alexandra Cavendish stond boven aan de brede trap toen het rijtuig het bordes opreed. Beneden haastte een dienstmeisje zich met een stapel linnengoed door de hal, terwijl vanuit de eetkamer het gerinkel van zilver en porselein klonk. Over een uur zouden de eerste gasten voor het winterbal arriveren.

De man die uit het rijtuig stapte, droeg geen hoed. De wind streek door zijn donkere haar toen hij naar het huis keek.

Alexandra verstijfde.

Acht jaar had ze niets van James Ashford gehoord.

Hij gaf zijn jas aan de butler en keek omhoog.

Recht naar haar.

‘Lady Alexandra.’

Hij boog alsof ze elkaar gisteren nog hadden gezien.

Ze daalde de laatste treden af en bleef voor hem staan.

‘Meneer Ashford.’

Zijn mondhoek trok even omhoog.

Acht jaar geleden had ze gedacht dat ze die glimlach nooit meer zou zien.

Ze had gehoopt dat ze gelijk zou krijgen.

Ze slikte even.

Had zij dit geschreven? Het was wel haar verhaal, haar idee.

Natuurlijk had zij het geschreven, wie anders?

Ze keek even om zich heen. Nee, er was verder niemand geweest.

Wow, ze kon schrijven!

Zie je wel!

Ze had geen ghostwriter nodig!

De volgende ochtend viel haar blik als eerste op het bureau. De laptop stond open.

Vreemd. Ze wist zeker dat ze hem had dichtgedaan.

Ze stapte uit bed, trok haar ochtendjas aan en liep ernaartoe. Het eerste hoofdstuk stond nog op het scherm, maar de schuifbalk aan de rechterkant was een stuk kleiner geworden.

Ze scrolde naar beneden.

Pagina vier.

Vijf.

Zes.

Ze ging zitten.

James Ashford had inmiddels zijn intrek genomen op het landgoed en Lady Alexandra bleek allerminst blij met zijn aanwezigheid. Haar moeder was druk met de voorbereidingen voor een winterbal en ergens op pagina zes had een hertog zijn opwachting gemaakt.

Ze las verder.

Na een paar bladzijden trok ze haar benen onder zich op de stoel. Tegen de tijd dat James midden in de nacht de stallen binnenging, was ze vergeten dat ze koffie wilde.

Bij de laatste zin bleef de cursor knipperen.

Ze keek naar het bed.

Negen pagina’s.

Ze had negen pagina’s geschreven.

In haar slaap.

Ze had weleens gehoord van mensen die ’s nachts door het huis liepen, complete gesprekken voerden of berichten verstuurden zonder daar de volgende ochtend nog iets van te weten.

Ze keek weer naar het scherm.

Waarom zou schrijven dan niet kunnen?

Die gedachte beviel haar eigenlijk steeds beter. Ze las de negen pagina’s nog een keer en betrapte zichzelf erop dat ze bij sommige stukken langzamer ging lezen. Verdraaid, ze wilde zelf weten hoe het verderging. Toen er zacht op de deur werd geklopt, keek ze bijna verstoord op. Het dienstmeisje kwam binnen met haar ontbijt en zette het dienblad op het tafeltje bij het raam. De koffie rook heerlijk en de croissants waren nog warm.

‘Dank je wel.’

Het meisje maakte haar kleine buiging en verdween weer. Ze nam haar bord en koffie mee naar het bureau. Negen pagina’s. Al die tijd had ze gedacht dat ze inspiratie nodig had, terwijl het probleem kennelijk was geweest dat ze wakker was. Ze moest lachen om haar eigen gedachte. Misschien was dit wel de reden dat schrijvers altijd van die ingewikkelde verhalen vertelden over inspiratie en afzondering. Niemand wilde natuurlijk toegeven dat het werk vanzelf ging zodra je in bed lag.

Na het ontbijt klapte ze de laptop dicht. Ze zou er vandaag vanaf blijven. Geen woord typen, geen zin verbeteren, zelfs niet kijken. Vannacht mocht haar onderbewustzijn weer aan de slag en dan zou vanzelf blijken of dit een eenmalig wondertje was geweest of dat ze hier eindelijk had ontdekt hoe haar schrijversbrein werkte.

Dat nam niet weg dat ze nog altijd voor een ghostwriter naar dit kasteel was gekomen en die man zich tot nu toe zorgvuldig aan haar wist te onttrekken.

Tegen elf uur had ze twee tijdschriften doorgebladerd, haar mail bekeken en drie keer uit het raam gekeken. Genoeg. Ze klapte het tijdschrift dicht en liep de gang op. Ze was hier tenslotte niet naartoe gekomen om een week lang op haar kamer te zitten wachten tot het Zijne Hoogheid behaagde zich een keer te vertonen. Dat haar roman het ondertussen uitstekend zonder hem deed, was niet het punt.

Op de brede trap kwam Peeters haar tegemoet. Zoals altijd kaarsrecht, onberispelijk in het zwart en met diezelfde onverstoorbare blik waarmee hij waarschijnlijk ook een brandend kasteel zou verlaten.

‘Wat kan ik voor u doen, mevrouw?’

‘Ik wil meneer spreken.’

‘Meneer is uit.’

Ze wachtte op de rest van de zin, maar die kwam niet.

‘Uit?’

‘Ja, mevrouw.’

‘Wanneer komt hij terug?’

‘Dat weet ik niet.’

Natuurlijk niet. Waarom zou er in dit huis ook iemand gewoon antwoord geven op een simpele vraag?

‘Wilt u hem dan zeggen dat ik hem wil spreken zodra hij terug is?’

Peeters maakte een kleine buiging.

‘Uiteraard, mevrouw.’

Hij vervolgde zijn weg naar boven en liet haar midden op de trap achter. Ze keek naar de enorme voordeur beneden. Meneer was uit. Zonder auto, voor zover zij had gezien, en blijkbaar zonder iemand te vertellen waarheen of wanneer hij dacht terug te komen. Misschien was hij gaan wandelen. Schrijvers deden dat. Zij had haar bijna platte pumps tenslotte ook niet voor niets meegenomen.

Een kwartier later liep ze over het pad langs het meertje. De zon scheen tussen de bomen door en zonder haar roze rolkoffer en hakken bleek het grind ineens een stuk minder vijandig. Ze volgde het pad tot achter het kasteel, waar de aangelegde tuin langzaam overging in gras en oude bomen. Verderop stond een stenen bankje. Ze ging zitten en keek naar het water. Een van de zwanen dreef statig voorbij en stak vervolgens zijn kop onder water, waarbij zijn achterwerk weinig aristocratisch omhoog bleef staan.

Ze grinnikte.

Het was hier eigenlijk heerlijk.

Misschien moest ze straks haar verblijf verlengen. Niet voor de ghostwriter natuurlijk. Die begon inmiddels aardig overbodig te worden.

Bij terugkomst stond Peeters in de hal een vaas met witte rozen te verplaatsen. Een centimeter naar links, zo te zien. Ze wachtte even of hij misschien uit zichzelf iets over meneer zou zeggen. Peeters zette de vaas neer, bekeek het resultaat en liep weg.

Kennelijk niet.

Haar lunch werd op de kamer gebracht, ze belde een vriendin, las wat en wist de verleiding om haar laptop te openen bijna twee uur te weerstaan. Daarna zette ze hem toch aan, alleen om haar mail te bekijken, hield ze zichzelf voor.

Het document stond open.

Ze ging zitten en scrolde naar de laatste pagina.

Er stond nieuwe tekst.

Niet veel. Een halve pagina misschien, maar genoeg om haar rechtop te laten zitten. Ze keek naar het bed, daarna naar de deur en weer naar het scherm.

Overdag?

Ze las het fragment. De zinnen sloten naadloos aan op wat er vannacht was verschenen. James had eindelijk verteld waarom hij acht jaar eerder was vertrokken en Lady Alexandra had hem uiteraard niet geloofd. Ze scrolde terug en las het opnieuw.

Dat was nieuw.

Ze had al die tijd aangenomen dat ze het in haar slaap deed.

Haar blik gleed naar de deur.

Misschien had ze vanmorgen nog geschreven. Voor het ontbijt. Half slapend. Ze kon zich er niets van herinneren, maar dat was nu juist het hele punt.

Ze sloot de laptop opnieuw en legde er voor de zekerheid haar notitieboek bovenop.

Die avond dineerde ze alleen. Meneer was niet verschenen en Peeters bood geen enkele informatie die erop wees dat daar binnenkort verandering in zou komen. Ze besloot er niet opnieuw naar te vragen. Morgen was er ook nog een dag en bovendien wilde ze niet de indruk wekken dat ze achter die man aanliep.

Ze maakte zich klaar voor de nacht, kroop in bed en las nog een tijdje. Toen ze het licht uitdeed, viel haar blik nog één keer op het bureau.

Morgen zou ze wel zien.

De volgende ochtend lag het notitieboek op de grond.

De laptop stond open.

Ze bleef in bed liggen en keek ernaar.

Nou ja.

Ze moest het ding vannacht zelf op de grond hebben gegooid. Daar was geen andere verklaring voor. Alleen was het bureau zeker drie meter van haar bed verwijderd.

Ze sloeg het dekbed terug en liep ernaartoe.

Hoofdstuk 2.

Ze scrolde.

Zestien nieuwe pagina’s.

‘OMG.’

Ze ging zitten en begon te lezen. Niet alles, alleen de eerste paar alinea’s, daarna een stuk in het midden en uiteindelijk de laatste bladzijde. Het was weer goed. Vervelend goed zelfs, want ze had geen flauw idee meer wat ze vannacht allemaal bedacht zou moeten hebben.

Zo gingen de dagen voorbij. Ze vroeg naar meneer, genoot van het uitstekende eten dat haar werd voorgezet, wandelde over het landgoed en las. Het verblijf beviel haar eigenlijk steeds beter en telkens wanneer ze terugkwam op haar kamer stond er ook nog een nieuw stuk tekst klaar.

Soms waren het maar enkele alinea’s, soms meerdere pagina’s. De zinnen sloten naadloos aan op wat zij had geschreven en de personages begonnen dingen te doen die ze zelf nog niet had bedacht. Een bijfiguur kreeg een geheim, een ruzie werd uitgesteld en een brief werd niet verstuurd.

Op de zevende ochtend werd er op haar deur geklopt. Peeters stond op de gang met een stapel papier in zijn handen, zeker tweehonderd pagina’s, samengehouden door een brede zwarte band.

‘Voor u.’

Ze nam de stapel aan. Het papier was zwaar en rook naar inkt.

‘Wat is dit?’

‘Het manuscript.’

Ze keek naar de eerste pagina. Bovenaan stond de titel van haar roman. Daaronder haar naam.

Ze bladerde door de stapel. Tweehonderd pagina’s in een week. Zelfs voor haar nachtelijke talent was dat behoorlijk ambitieus.

Peeters schraapte zijn keel.

‘Uw verblijf eindigt vandaag, mevrouw. Ik kom over een halfuur de koffer halen. De taxi is al gebeld.’

Ze legde het manuscript op het bureau en trok de kast open. Haar drie avondjurken hingen ongebruikt te wachten op een avond die niet zou komen.

Met enige tegenzin trok ze haar roze koffer tevoorschijn.

Een halfuur later kreeg ze hem met moeite dicht. Het manuscript paste er niet meer bij en dus droeg ze dat onder haar arm.

Peeters pakte de koffer bij het handvat en liep er moeiteloos mee naar beneden.

Ze aarzelde even.

‘Wilt u meneer namens mij bedanken?’

‘Uiteraard, mevrouw.’

‘Jammer dat ik hem niet heb kunnen ontmoeten.’

‘Goede reis, mevrouw.’

Verbaasd keek ze naar de taxi op het grindpad.

Hoe dan? Maar met haar manuscript onder de arm kon ze zich zelfs daar niet lang over verbazen.

De ochtendzon viel op de hoge ramen van het kasteel en voor het eerst sinds haar aankomst zag het gebouw er bijna vriendelijk uit.

Peeters sloot de achterklep.

‘Dank u.’

Hij maakte een kleine buiging en liep terug naar de voordeur.

Ze wilde instappen toen boven in het kasteel iets bewoog.

In een van de ramen van de gesloten vleugel stond een man.

Ze bleef met haar hand op het portier staan.

Hij stond iets van het glas af, waardoor ze zijn gezicht niet goed kon zien. Lang, donker gekleed, één hand langs zijn lichaam. Hij bewoog niet.

‘Meneer Peeters?’

De voordeur was al dicht.

Ze keek weer omhoog.

De man stond er nog.

Heel even dacht ze dat hij zijn hand opstak.

Toen schoof er een wolk voor de zon en veranderde het raam in een donker vlak.

Toen het licht terugkwam, was hij verdwenen.

Ze bleef nog een paar seconden staan, stapte toen in en keek naar het manuscript op de stoel naast haar.

Haar eerste roman.

En ze had niet eens een ghostwriter nodig gehad.

Reactie plaatsen

Reacties

Ans van der Pol
3 maanden geleden

Geweldig JB 👩‍❤️‍👨🦋