Ambitie ( deel 1 van drieluik)

Gepubliceerd op 5 september 2026 om 21:32

 

 

‘Klaar mee! Ik ben hier hè-lemaal klaar mee!’

 

Ze mikt de laatste haring in de doos.

Een koppig grassprietje blijft hangen aan de kartonnen flap.

Ze kijkt er even naar met een blik alsof dat arme sprietje de oorzaak is van alle wereldellende.

Ze schopt tegen de doos en de stangen en haringen rammelen in de diepte. Als echo’s uit een diepe spelonk waar weinig goeds te vinden is.

De manier waarop ze met ducttape de doos dichtplakt, laat weinig aan de verbeelding over.

 

‘Zo.’ Alsof ze zojuist een zeskoppig monster verslagen heeft, buigt ze boven de doos.

‘Jou wil ik nooit meer zien!’

 

Even later staat de doos achterin de grote garage en laat ze zich met een verse latte op de keukenstoel vallen.

Ze sluit haar ogen en probeert de beelden van haar netvlies te wissen.

 

Het leek zo mooi. Ze zag zichzelf al tussen ruisende eeuwenoude eiken op een omgevallen boom zitten bij een zelfgemaakt vuurtje.

Marshmallows, brooddeeg en een kippenpootje.

Ze zou zoveel inspiratie hebben dat ze papier tekort zou komen.

Want natuurlijk bleef de laptop thuis.

Pen en papier, back to basic zou ze gaan.

De mooiste verhalen, beste gedichten en zeker de helft van die roman die er maar niet wilde komen.

Dat lag niet aan haar, nee, nee, dat lag aan de drukte van alledag. Werk, verjaardagen, boodschappen, Netflix en het huishouden.

Het moest anders, daar was ze van overtuigd.

 

De tent was snel gevonden. Een tweepersoons, makkelijk op te zetten gevalletje, beloofde de verkoper.

Een eenvoudig pannensetje en gaskookstel.

 

‘Doe nou maar, mevrouwtje, niet overal mag je open vuur maken,’ had hij aangedrongen.

 

Ze stribbelde nog wat tegen, maar liep toch de winkel uit met meer dan ze eigenlijk wilde.

De slaapzak was duurder dan ze verwacht had.

 

‘Maar heerlijk warm tot -20 hoor.’

 

Een babbeltruc was er niets bij, maar ze ging akkoord. Ze had het immers gauw koud.

 

Vier weken had ze opgenomen. Haar leidinggevende, een corpulente vijftiger, had zijn wenkbrauwen hoog opgetrokken.

 

‘Kamperen? Jij? Vier weken?’

 

Hij deed zijn best, maar ze hoorde hem van ongeloof snuiven toen ze wegliep.

Ze zou ze allemaal wel eens wat laten zien!

Nog even en ze kon haar ontslag nemen bij de verzekeringsmaatschappij.

Auteur zou ze zijn, publicerend auteur, meneertje!

 

Tijdens de vaste vriendinnenavond die vrijdag waren de dames onder de indruk van de plannen. Alleen Yvette stelde voor om liever zo’n leuk schrijvershuisje te boeken.

 

‘Dat ziet er altijd zo leuk uit! Heel knus, maar toch met regendouche en zelfs met een echte Jura! Dan heb je alles bij de hand. Hoe ga je anders je koffietjes maken?’

 

Haar perfect gemanicuurde hand maakte een afwerend gebaar.

 

‘Nee hoor, schat, een tentje is niets. Ik stuur je de link van zo’n huisje!’

 

Maar ze had volgehouden dat ze echt terug naar de natuur wilde. Ze had gelezen dat ze alleen dan zichzelf kon vinden en dat was nu eenmaal nodig om een echte schrijver te worden.

Haar vriendinnen knikten begrijpend, maar vooral meelevend.

 

Haar kledingkast had minder zin in het komende avontuur.

De hoge hakken, mantelpakjes en trendy trenchcoats zagen zo’n natuuravontuur niet echt zitten.

Met een zucht pakte ze die avond haar iPad en ging met lichte aversie op zoek naar degelijke, eenvoudige kleding die de elementen wel kon trotseren.

Zelf naar de winkel gaan was haar net een stap te ver. Stel je voor dat iemand haar zou zien.

Nee, dit was haar avontuur en daar had niemand wat mee te maken.

 

Zaterdagochtend. Alles lag al in haar witte Volvo.

Ze at nog even een bakje proteïnerijke yoghurt met een schep lijnzaad en genoot van haar – voorlopig – laatste latte met havermelk uit haar veel te dure koffiemachine.

 

Ze had een perfecte natuurcamping gevonden, diep verscholen in het Limburgse landschap. Bomen die tot de hemel leken te reiken en een kabbelend beekje op de achtergrond. Een dorpje op twintig minuten lopen met een warme bakker waar Limburgers uit de verre omtrek op afkwamen.

 

Goed, de camping was bijna drie uur rijden, maar dan heb je ook wat.

 

Tegen twee uur reed ze het campingterrein op.

De plassen van de enorme regenbui die ochtend hadden de kuilen in de zandweg nog wat dieper gemaakt.

Ze parkeerde tussen een kleine zwarte Mini en een groene Fiat die zijn langste tijd er zo te zien op had zitten.

 

Haar fonkelnieuwe zwarte cowboylaarsjes zakten tot over de enkels in de modder.

Haar auto leek wel een dalmatiër met veel te veel zwarte vlekken.

Even haalde ze diep adem en trok haar linkervoet op.

Met een zuigend geluid spartelde het laarsje tegen, maar zette zich toen zuchtend neer op vastere grond. De rechterlaars volgde.

 

‘Gevonden, zie ik.’

 

De man leek regelrecht weggelopen uit de historische roman die ze graag zou willen schrijven.

Klompen, een overall, zelfs een boerenzakdoek hing half uit zijn broekzak.

Een geruite pet probeerde de vettige lokken te verbergen.

 

Ze knikte en stak haar hand uit.

Haar kleine, slanke vingers verdwenen in de enorme knuist en even was ze bang dat ze haar hand nooit meer terug zou krijgen. Of, erger nog, haar vingers zouden breken. En hoe moest ze dan die vier schrijfblokken vol krijgen die achterin de auto lagen?

 

De man wees eerst naar een klein veldje achter een groepje bomen en vervolgens naar een veldje achter de bomen, midden in een dal tussen groene heuvels, vol met wilde bloemen.

Ze verstond de helft niet van wat hij zei, maar vermoedde dat ze daar haar tent op kon slaan.

De man knikte nog even vriendelijk, draaide zich om en liep weg.

 

Goed. Dit was het dus. Het avontuur was begonnen.

Ze keek nog even om zich heen. Tussen de bomen zag ze een stenen gebouwtje.

O, toiletten, dat bedoelde de man dus. Nou, straks maar even kijken dan. Eerst de tent!

 

Met de afstandsbediening opende ze de achterklep.

Daar lag-ie, splinternieuw en verwachtingsvol. Nachtblauw en met een kleine luifel.

 

‘Uniek voor deze grootte, mevrouwtje!’ hoorde ze de verkoper nog zeggen.

 

Twee uur later stond de tent. Nou ja, de halve tent. Elke keer als ze de touwen rechts strak trok, schoten de haringen links weer los.

Haar lichtbruine joggingbroek was doorweekt. Ze begreep niet zo goed hoe cowboylaarzen zo glad konden zijn op nat gras.

Die haringen moesten gewoon diep de grond in, besloot ze.

Een hamer had ze niet, dus pakte ze het kleine steelpannetje, bestemd om haar havermelk mee op te warmen.

Vier flinke meppen later zaten de haringen diep in de grond, maar het arme pannetje had het niet overleefd. Eenvoudig was blijkbaar synoniem aan slechte kwaliteit.

 

Tegen zessen stond de tent redelijk recht. Het luchtbed was verrassend snel opgepompt met de handpomp en de slaapzak lag uitnodigend open.

Tevreden keek ze naar haar verrichtingen.

Waar was dat stoeltje?

Het lage campingstoeltje liet zich niet zo snel uitklappen. Drie blauwe vingers later stond het echter braaf onder de luifel.

Plassen! Ze moest nu echt plassen!

 

Het stenen gebouwtje bevatte zes toiletten en drie doucheruimtes.

Helaas waren twee toiletten buiten gebruik.

Eén lange wasbak. O, daar kon je de afwas doen, begreep ze. Handig!

Ze had nog geen andere gasten gezien, op die twee auto’s op het parkeerterrein na dan.

 

Terug bij haar tent overviel haar een gevoel van rust. Of misschien was het onrust, want ze was wel erg alleen hier.

 

‘Kom op nou, dit is wat je wilde, toch?’ sprak ze zichzelf moed in.

 

Hout sprokkelen. Vuurtje maken. Ze had op YouTube gezien hoe dat moest.

Al snel had ze een mooie hoeveelheid hout bij elkaar.

Helaas was dat nog altijd drijfnat. Zorgvuldig opgestapeld wilde het geen vlam vatten.

Zuchtend pakte ze daarom toch maar het tweepittertje uit de auto.

 

Na het verloren gevecht met het steelpannetje moest ze kiezen. Eerst koffie of eerst soep?

Koffie! De 24 literflessen bronwater stonden netjes in een hoek van de tent.

Water in de pan, oploskoffie in de beker. Zou ze de melk eerst opwarmen? Welnee, gewoon koud zou ook wel kunnen.

 

Even later genoot ze van de geur van warme koffie. De courgettesoep die ze meegenomen had uit de vriezer was bij lange na niet ontdooid en lag nu als een klomp courgette-ijs in het kleine pannetje.

Maar ach, ze had koffie.

 

Ze liet zich voorzichtig zakken in het stoeltje, negeerde de opkomende pijn in haar rug en nam een slokje.

Goed, het was geen Jura-koffie, maar het was warm, hield ze zichzelf voor.

Ze sloot haar ogen en probeerde literair te denken.

Niets. Helemaal niets.

 

Een half pak rijstwafels later lepelde ze eindelijk de zelfgemaakte courgettesoep naar binnen. De lucht werd al donker en de vogels stiller. De nacht trok langzaam over het Limburgse land.

 

In het kleine tentje worstelde ze om haar kleren uit en haar pyjama aan te trekken. Haar koffer en de drie klapkratten met eten namen een groot deel van de ruimte in.

Uiteindelijk lukte het om met haar Stitch-onesie in de slaapzak te kruipen.

Nu de rits nog dicht. Met een ruk trok ze de rits dicht en draaide zich om.

 

Auw! What the… Haar lange haar zat shocking klem tussen de rits.

 

Na een kwartier lukte het om ook die strijd te beslechten, zij het niet zonder verliezen aan beide kanten.

Inmiddels had ze door dat de verkoper niet gelogen had; de slaapzak was inderdaad erg warm.

En terwijl de regen zachtjes haar cadans weer hervatte, viel ze eindelijk in een onrustige slaap.

 

Ze droomde van drijfzand waar haar auto in wegzakte, van campingbeheerders die buitenaards bleken. En toen schoot ze wakker uit een droom waarbij ze op een luchtbed midden op zee dreef, zonder koffie.

 

Even wist ze niet waar ze was. Knipperend tegen het licht zocht ze haar telefoon.

O shit, nee. In de auto laten liggen.

 

Waarom voelde alles zo nat?

Het grondzeil van de tent leek op het puppyzwembadje van haar vriendin Yvette.

Haar luchtbed leek wel te dobberen.

Kom op, niet zeuren, vandaag zou alles beter worden!

 

Voorzichtig stapte ze van het luchtbed af. Het koude water drong direct door tot haar blaas.

Plassen!

Het gebouwtje ging ze niet halen, wist ze, dus ritste ze snel de tent open en stapte naar buiten.

Haar hoofd raakte de luifel en splash! De regen van die nacht spoelde al haar goede voornemens voor de dag weg.

 

Ze rende naar de struiken en toen kwam het besef: een onesie was niet het beste kledingstuk voor kamperen…

 

Koud en bibberend kwam ze terug bij de tent.

De soep op het tweepittertje was verwaterd en ze was vergeten het deksel op de instantkoffie te doen.

Een blik in de tent maakte het niet veel beter. De stapel schrijfblokken dobberde gemoedelijk in de rechterhoek van de tent en een van haar zwarte laarsjes liep inmiddels langzaam vol.

 

Eerst maar droge kleren aan.

Ze tilde de zware koffer naar buiten en klikte hem open, zich verheugend op dat warme camouflagehuispak dat ze ingepakt had.

Toen bleek dat een dure designerkoffer niet per se waterdicht was, braken ook bij haar alle sluizen door.

 

Nog geen uur later zat ze in haar onesie in de auto.

‘Luxe writerscabin,’ typte ze in. ‘Met regendouche en volledig ingerichte keuken.’

Even later had ze geboekt. Voor volgend jaar, dat wel.

Het boek moest nog maar even wachten dan.

 

 

Reactie plaatsen

Reacties

Ans van der Pol
3 maanden geleden

Wat een leuk verhaal ik zit op de camping πŸ•οΈ en ik kan dit wel er is altijd wel een koppel die voor de eerste gaan kamperen ⛺️ grappig πŸ‘©β€β€οΈβ€πŸ‘¨πŸ¦‹