Nova

Nova

De avonden waren het moeilijkst.

Wanneer de wereld stilviel en alleen de schommelstoel nog bewoog, voelde Liz het gemis het sterkst.

Oh, haar ouders waren oud geworden, zeker.

Ze had hun rimpels gezien, hun pijn gevoeld en uiteindelijk hun adem zien stokken.

Hoe oud ze ook waren, voor haar waren ze nog niet oud genoeg.

Het afscheid voelde als gisteren, en het verdriet werd nauwelijks minder.

De kleine Nova zat op de rand van de stoel.

Haar benen bungelden boven de vloer, haar heldere ogen gericht op de oude foto aan de muur.

“Oma,” zei ze, haar stem zacht, “vertel eens over jouw mama en papa?”

Liz’ adem stokte even.

Niet omdat ze het niet wilde, maar omdat het pijn deed om hardop over ze te praten, zelfs na al die jaren.

“Ze waren alles,” zei ze uiteindelijk.

“Mijn moeder rook altijd naar versgebakken koekjes. Zelfs als ze niets had gebakken, hing die geur om haar heen. Mijn vader maakte muziek, overal en altijd. En hij verzon verhalen. Elke avond. Geen sprookjes uit een boek, maar eigen verhaaltjes.”

Nova’s ogen werden groot. “Wat voor verhalen?”

Liz glimlachte even.

“Over een vogel die zijn eigen lied was vergeten en de wereld rondvloog om het terug te vinden. Over een kleine uitvinder die de wind had gevangen in een jampot. Over een meisje dat zo nieuwsgierig was dat ze op een nacht in haar eigen dromen verdwaalde.”

Nova kroop dichterbij. “En vond ze de weg terug?”

Liz knikte langzaam.

“Altijd. Mijn vader zorgde er altijd voor dat alles goed kwam.” Haar stem brak een beetje. “Behalve toen hij zelf verdwaalde. Toen kon hij het einde niet meer veranderen.”

Nova was stil. Toen fluisterde ze:

“Had je nog meer verhaaltjes gewild?”

Liz’ keel brandde. “Ja,” zei ze schor.

“Nog wel duizend. Nog een miljoen.”

Nova legde haar hoofd tegen haar oma’s borst.

“Dat is heel veel,” zei ze nadenkend. “Maar niet te veel, als het goeie verhaaltjes waren’

Liz sloot haar ogen. De geur van koekjes.

Een stem die verhalen vertelde uit niets. Het was ook niet zo zeer het verhaal dat boeide, het was de stem van haar vader, die op dat moment alleen voor haar sprak. Hoe bijzonder voelde ze zich dan…

Nova friemelde met haar vingers aan Liz’ kettinkje.

“Wat is dit, oma?”

Liz keek omlaag en sloot haar hand om het kleine, zilveren sleuteltje.

Het was glad en versleten, de tandjes zacht afgerond door jaren van aanrakingen.

“Deze sleutel kreeg ik van mijn moeder,” zei ze. “En zij kreeg hem van háár moeder.”

Nova’s ogen werden groot. “Van heel lang geleden?”

Liz knikte. “Heel lang geleden. De vrouwen in onze familie geven hem door. Omdat wij de sleutel dragen, Nova. De sleutel tot nieuw leven. Tot verhalen. Tot herinneringen.”

Ze zweeg even en streek een plukje haar achter Nova’s oor. Haar stem werd zachter, bijna breekbaar.

“Beertje, weet je wat bijzonder is?” Ze pakte Nova’s kleine hand en legde die tegen haar eigen buik. “Toen jouw mama nog in mijn buik zat, was jij er al. Heel klein, onzichtbaar, maar je was er. Alle eicellen die ooit een kindje kunnen worden, zijn er al vanaf het begin. Dus terwijl ik jouw moeder in mijn buik droeg, droeg ik jou ook. Ik wist het toen niet, maar jij was al bij me. Net zoals ik ooit bij mijn moeder was, en zij weer bij de hare. We hebben elkaar altijd gedragen, wat een mooi idee hè?”

Nova keek haar met grote ogen aan, haar kleine vingers nog steeds rustend op haar oma’s buik. “Dus ik was al bij jou toen je zelf nog een klein meisje was?”

Liz knikte, haar keel dik van emotie. “Ja, lieverd. We waren al verbonden voordat je geboren werd. Jij bent een stukje van mij, en van alle vrouwen voor ons. Een ketting van liefde, die nooit breekt.”

Nova keek naar het sleuteltje alsof het iets magisch was.

“En nu ben ik de jongste,” fluisterde ze.

Liz haalde diep adem, maakte de ketting los en liet hem in Nova’s kleine hand glijden.

“En nu is hij van jou.”

Nova klemde haar vingertjes om de sleutel en kroop dicht tegen haar oma aan.

Buiten kleurde de lucht langzaam donker.

Binnen wiegde Liz haar kleindochter zachtjes heen en weer, terwijl de geur van koekjes door het open raam naar binnen dreef.

JB

n.b dit verhaal is gepubliceerd in de verhalenbundel van Lezenswaardig ( verhalen waar je blij van wordt)