De oude leunstoel

Gepubliceerd op 12 oktober 2025 om 16:01

De oude leunstoel

 

Hij had alles gezien. Tranen die stil over wangen rolden en diep in zijn leren bekleding verdwenen. Gelach dat zijn armleuningen liet trillen. Kleine kinderhanden die hem beklommen als een berg, zich nestelend in zijn zachte kussens, een boek op schoot, ogen vol verwondering. Hij had generaties gedragen, getroost en omarmd zonder ooit zelf een woord te zeggen.

 

Maar nu stond hij buiten, aan de rand van de stoep, de kou in zijn versleten naden kruipend. De regen had hem nat gespetterd, en de wind blies droge bladeren tegen zijn poten. Afgedankt. Te oud, te versleten, te veel een herinnering aan een verleden waar niemand nog plaats voor had.

 

Hij wist niet hoe lang hij daar stond, tot zachte vingers over zijn gehavende armleuning streken. Een klein jongetje keek naar hem op, zijn ogen groot van nieuwsgierigheid. “Mama, deze  stoel kan praten’

Zijn handje gleed langs de diepe barst in het leer, alsof hij de verhalen voelde die erin verborgen zaten.

Zijn moeder glimlachte. Ze genoot  zoals altijd van de fantasie van haar zoo.

 

“Oh ja?” vroeg ze, terwijl ze naast hem hurkte. “Wat zegt hij dan?”

 

De jongen legde zijn oor tegen de versleten rugleuning en sloot even zijn ogen. “Hij vertelt over een meisje dat hier vroeger zat. Ze hield van sprookjes en haar papa las haar altijd voor.” Zijn stem klonk zacht, bijna eerbiedig.

 

Ze haalde diep adem en streek over het doorleefde leer. “Laten we hem mee naar binnen nemen,” zei ze, haar stem zachter dan ze had bedoeld.

 

Die avond, na een doekje over het leer en een warm dekentje over de zitting, trok ze haar zoon op schoot in de oude leunstoel. Ze opende een boek en begon te lezen, precies zoals haar vader ooit had gedaan, in zo’n zelfde stoel. De jongen nestelde zich tegen haar aan, zijn ogen glanzend van spanning. De stoel kraakte tevreden.

 

Jaren later, toen de jongen volwassen was en zelf kinderen had, vond hij de stoel terug op zolder. Het leer was nog meer verweerd, maar de warmte was er nog steeds. Hij haalde hem naar beneden, klopte het stof eraf en glimlachte.p

 

Die avond nam hij zijn dochtertje op schoot. “Weet je,” zei hij terwijl hij het boek opensloeg, “deze stoel kan praten.”

 

Haar ogen werden groot. “Wat zegt hij dan?”

 

Hij glimlachte en streek met zijn hand over het oude leer, vol verhalen. “Luister maar goed.” En hij begon te lezen.

Reactie plaatsen

Reacties

Ans van der Pol
3 maanden geleden

Ook mooi 👍