Singapore

Gepubliceerd op 14 oktober 2025 om 16:23

Singapore

 

Met een dreun komt het vliegtuig los van de grond. Zij ademt diep in en kijkt uit het raampje. Onder haar verdwijnen de wolken, boven haar strekt de lucht zich eindeloos uit. Een tinteling van spanning trekt door haar heen. Zes weken Singapore. Alleen. Voor het eerst in haar leven stapt ze een totaal andere wereld binnen zonder houvast van iemand naast haar.

Ze had zich voorbereid: boeken gelezen, artikelen opgezocht, talloze avonden dwalend door websites vol informatie. Ze dacht dat ze wist wat haar te wachten stond. Maar zodra ze na twaalf uur vliegen de deuren van Changi Airport doorgaat, wordt die illusie verbrijzeld.

De lucht is dik en vochtig, alsof ze in een warme deken wordt gewikkeld. Geluiden stromen van alle kanten op haar af: stemmen, geroep, gelach, de schelle klanken van vreemde talen. Haar zorgvuldig opgebouwde kennis verdampt in een oogwenk. Ze staat stil, even verdwaasd, en voelt hoe haar hart sneller klopt. Maar zodra ze in een taxi zit en de koele luchtstroom van de airco over haar huid glijdt, keert de rust terug. Buiten raast de stad voorbij: bloemen in heggen, wolkenkrabbers die de hemel lijken te raken, verkeer dat in een eindeloze stroom door de straten beweegt.

Het hotel heeft een prachtig uitzicht. Eerst verblijft ze op de zevende verdieping, maar het lawaai van het verkeer houdt haar uit de slaap. Ze verhuist naar de vijftiende verdieping, waar de stad stiller lijkt en zich tegelijk weidser onder haar ontvouwt.

Overdag dwaalt ze rond. Ze ontdekt de rivier langs het hotel, omzoomd door eethuisjes en restaurants. Zodra de vroege avond valt verandert alles. De stad licht op: bruggen baden in kleuren, bomen fonkelen van lampjes, daken veranderen voortdurend van gloed. Het is alsof ze elke avond een sprookjesboek openslaat dat voor haar ogen tot leven komt.

Ze ziet de diepe rimpels in de gezichten van oude mannen, de zachte glimlachen van vrouwen, de waardigheid die in kleine gebaren schuilt. Hun schoonheid ontroert haar en ze heeft een honger naar hun verhaal.

Op een avond blijft ze staan bij twee mannen langs de rivier: een oudere en een jongere. Ze vouwen papier dat zich onder hun vingers in vogels en bloemen verandert. Hun Engels is eenvoudig, maar warm. Ze vraagt zich hardop af hoe het toch kan dat mensen van zoveel culturen en geloven hier in vrede samenleven, terwijl elders de wereld verscheurd wordt door geloof en afkomst.

De oude man haalt zijn schouders op, lacht zijn tandeloze mond bloot en zegt slechts: “We live and let live.” terwijl hij haar een kleurige kraanvogel overhandigt.

Ze kijkt hem aan, getroffen door de eenvoud van zijn woorden.

Zou het echt zo simpel kunnen zijn? Waarom lukt het dan niet overal?

De dagen vullen zich met ontdekkingen. Ze wandelt door hypermoderne winkelcentra, zeven verdiepingen hoog, met ijsbanen en kunstmatige rivieren. En ze dwaalt door de smalle straatjes van Little India, waar geuren van curry en wierook in de lucht hangen en marktkramen zich verdringen langs de stoepen. Het ene moment staat ze in de toekomst, het volgende in een verleden van eeuwen terug.

Uit eten gaan is goedkoop, boodschappen daarentegen duur. Ze leert dat bijna alles geïmporteerd moet worden, dat grond hier schaars is en wonen kostbaar. Toch is het land rijk, welvarend. Voor buitenstaanders soms verbluffend rijk.

Er groeit in haar een verlangen om iets te betekenen. Vrijwilligerswerk, misschien in de ouderenzorg. Maar het blijkt moeilijk; alles is streng obeveiligd, zelfs scholen hebben wachthuisjes en hekken. Toch geeft ze niet op, en na weken van mailen krijgt ze toestemming een verpleeghuis te bezoeken.

Een strenge beveiliger houdt haar bij de poort tegen, maar eenmaal binnen wordt ze met warmte ontvangen. Eerst ziet ze een frisse, lichte receptie, maar al snel volgt de werkelijkheid. Ze loopt langs slaapzalen met rijen bedden, ziet bewoners in roze en blauwe uniformen – geen eigen kleding, maar praktische, goedkope stoffen. In de therapieruimte zitten mensen in stilte hun armen te bewegen aan katrollen.

Ze schrikt;  bewoners die vastgemaakt zijn met tuigjes, vast aan stoelen of rolstoelen. Voor hun veiligheid, zegt men. Anders zouden ze vallen. Ze knikt, maar in haar binnenste trekt een pijnlijke schaduw. Hier bestaat geen wetgeving  Zorg en Dwang. Toch ziet ze ook de andere kant: voor velen is dit een beter leven dan het harde bestaan van vroeger. Het personeel straalt warmte en toewijding uit, met een glimlach die geen enkele regel kan afdwingen.

Met gemengde gevoelens verlaat ze het gebouw. In de taxi moet ze haar tranen wegslikken. Hoe goed hebben ze het in Nederland, denkt ze, zonder dat altijd te beseffen.

Singapore toont haar telkens zijn tegenstellingen. De ene dag ziet ze luxe winkels en fonkelende architectuur, de andere dag een restaurant dat The Clinic heet, waar mensen dineren in ziekenhuisbedden en drankjes uit infusen drinken. Ze denkt terug aan de bewoners van het verpleeghuis en voelt de wrange kloof.

De weken vliegen voorbij. Ze went aan de hitte, aan de geuren en geluiden, aan de vriendelijkheid van de mensen. Het hotelpersoneel voelt bijna als familie, zo bezorgd waren ze om haar toen ze onder de muggenbeten zat – eenendertig ontstoken wonden die maar niet wilden genezen. Lokale middelen, adviezen, kruidenbaden: alles werd met zorg aangedragen. Zelfs de arts die ze bezoekt, straalt een warmte uit die ze in eigen land zelden gezien heeft.

En dan komt het afscheid. Het vliegtuig stijgt op, de stad glinstert onder haar alsof die haar nog één keer wil omarmen. In Nederland wacht de koelte, het grijze weer, de vertrouwde straten. Maar in haar hart draagt ze iets mee wat niet verdwijnt. Een vreemd verdriet maakt zich van haar meester. Ze wil dit gevoel niet kwijt maar weet dat de rest van de wereld niet klaar is voor wat hier zo normaal lijkt.

Singapore, denkt ze, is een sprookjesland van uitersten – een mix van Efteling, Legoland en Center Parcs, met een vleugje Vlinderpark. Modern en traditioneel, druk en sereen, rijk en arm. Een land dat haar heeft verrast, ontroerd en veranderd.

 

JB

 

Reactie plaatsen

Reacties

Ans van der Pol
3 maanden geleden

Mooi verhaal ben zelf naar Bali geweest is vergelijkbaar.