de Zevende golf
Zittend bij het water, trok de kou via haar schoenen omhoog. Ze slaat haar armen om haar knieën.
De golven sloegen stuk op de rotsen, net als haar dromen, haar leven.
Ze wachtte, telde in stilte terwijl de kou verder langs haar rug omhoog kroop.
De lucht voelde zwaar en rommelde dreigend.
Toch bleef ze zitten, alsof de zee de enige was dat ze nog vertrouwde. Zij kende het ritme, het tellen, de Zevende zou komen. Hoog, allesoverstemmend, onontkoombaar.
De Beloofde golf die niet breekt, maar bevrijdt. En in dat diepe blauw, wist zij, zou ze Hem eindelijk weerzien.
JB
Reactie plaatsen
Reacties
Mooi. 👍